Απο την "Aνοιχτή θάλασσα" στην "Ξένη γη". Συνέντευξη του τραγουδοποιού Βαγγέλη Μαρκαντώνη στον Εν Πλω web radio

Ο Βαγγέλης Μαρκαντώνης είναι ένας από τους "αθόρυβους" τραγουδοποιούς που από το 1995 ως μπασίστας, τραγουδιστής και δημιουργός των τραγουδιών του συγκροτήματος «Ανοιχτή Θάλασσα» έχει δώσει ένα εξαιρετικό δείγμα μουσικής γραφής. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και η σχέση του με τη μουσική κρατάει απο την παιδική του ηλικία όταν στο Ρέθυμνο απ' όπου κατάγεται και περνούσε τα καλοκαίρια του, ο πατέρας του παίζοντας τη λύρα του, τον προετοίμαζε ασυνείδητα ίσως για την μετέπειτα εξέλιξή του στην τραγουδοποιία . Με την Ανοιχτή Θάλασσα κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ: Ανοιχτή Θάλασσα (2002), Μη περιμένεις νέα απ' τον πόλεμο (2004) και Ανοιχτή Θάλασσα ΙΙΙ (2008).

Τρία χρόνια μετά τη διάλυση του συγκροτήματος κυκλοφορεί την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Ξένη γη" η οποία συνοδεύεται από τη νουβέλα του τραγουδοποιού με τίτλο “Πώς ο Στέλιος και οι φίλοι του έβγαλαν το χειμώνα”. 

 ...Η Ξένη Γη είναι ένας δίσκος που τον έγραψα όπως ήθελα. Ερωτεύτηκα όλα του τα τραγούδια. Από το 20 ζωές που ήταν το πρώτο που είδε το ...φως του ραδιοφώνου, ως το τελευταίο που ήταν το «Empty Moons», το μόνο αγγλόφωνο τραγούδι του cd, που τραγουδάει ο Κώστας Αντωνιάδης των GAD. Τον ευχαριστώ μαζί με την Ιωάννα Μόρφη («Θα γίνουμε ένα»), τον Σάμη Γαβριηλίδη, τον Άγγελο Σφακιανάκη, και φυσικά τον Χρήστο Χουσίδη που μαζί ηχογραφήσαμε τα τραγούδια.

Τώρα ξεκινάω την πραγματική ζωή. Των τραγουδιών μου και τη δική μου μαζί τους. Στις εμφανίσεις που θα κάνω μόνος μου ή με τους φίλους μου, που με βοήθησαν να βγάλω το χειμώνα...

Στη νουβέλα που συνοδεύει το δίσκο, ο Βαγγέλης Μαρκαντώνης μας ψυχογραφεί έναν καλλιτέχνη ο οποίος προσπαθεί να βρει την ελευθερία του μέσα απο το ταλέντο που τον έκανε διάσημο, δηλαδή το τραγούδι.  Ο δίσκος και η νουβέλα κυκλοφορούν απο τις εκδόσεις “Γαβριηλίδης”. Ο δεύτερος δίσκος του θα κυκλοφορήσει στο τέλος του 2014 και θα έχει τίτλο Ostinato Rigore και σε "αντίθεση" με τον πρώτο του δίσκο ο ήχος του θα είναι πιο ηλεκτρικός. Ας γνωρίσουμε καλύτερα λοιπόν τον τραγουδοποιό Βαγγέλη Μαρκαντώνη.

Συνέντευξη στον Γιώργο Μελάνθη

• Βαγγέλη πότε ξεκίνησε επίσημα για σένα το ταξίδι σου με τη μουσική και τι ήταν αυτό που σε κράτησε και σε κρατάει εκεί;

Ο πατέρας μου έπαιζε λύρα (είμαι από την Κρήτη), και αυτό ήταν το πρώτο μου και μοναδικό άκουσμα για χρόνια.  Τότε η δημοτική μουσική δεν ήταν τρέντυ και δεν την άκουγα παρά μόνο στο σπίτι και σε κάτι κυκλωτικά πανηγύρια που πηγαίναμε τα καλοκαίρια.  Μετά, γύρω στα 14, πήρα την Banana των VU και από τότε όλες οι μουσικές ενώθηκαν σε μία μέσα στο κεφάλι μου.  Ούτε αυτό ήταν τρέντυ, και έτσι πάλι η μουσική ήταν για μένα μια πολύ μοναχική απόλαυση...  Η λύρα του πατέρα μου και η Banana των VU είναι τα μόνα πράγματα στη ζωή μου που με συγκίνησαν πραγματικά.  Αυτά με κρατούν ακόμα «εκεί»  προσπαθώντας και μη καταφέρνοντας να ξαναζήσω την αρχή.

• Έπειτα ότι 3 δίσκους με την “Ανοιχτή Θάλασσα” ότι εμπειρίες και ότι μέρος ότι κοινής ότι διαδρομής  ήταν αυτό που αισθάνεσαι ότι σε ωφέλησε ως  άνθρωπο και μουσικό;

Ήταν κάτι σημαντικό για μένα, για την προσωπική μου ζωή, για την πορεία μου ως μουσικός, για το πώς αντιλαμβάνομαι τώρα τις μουσικές συνεργασίες.  Το σίγουρο είναι ότι ο κύκλος έκλεισε οριστικά και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι.  Κάτι άλλο που θα ήθελα να πω σχετικά είναι ότι νιώθω πραγματικά υπερήφανος για τον δίσκο «Μη περιμένεις νέα απ’ τον πόλεμο» που κυκλοφορήσαμε το 2004.
 

• Μίλησε μας για τις μουσικές σου επιρροές και τα νεανικά σου ακούσματα.
  
  

Εκτός από την μπανάνα που την είχα λιώσει, άκουγα πολύ Lou Reed και ειδικά το Berlin που νομίζω ότι είναι ο αγαπημένος μου δίσκος. Επίσης έχω περάσει πολύ ωραίες στιγμές ακούγοντας Clash. Έχω μια μεγάλη αγάπη στην αμερικάνικη folk μουσική και στα λαϊκά του '50, '60 και '70. Συνέχεια ακούω πράγματα που με κερδίζουν, αλλά ποτέ δεν υπήρξα μεθοδικός ακροατής... Νομίζω ότι περισσότερο ακούω ήχους και όχι “μουσικά είδη” (των οποίων οι διαχωρισμοί και οι υποενότητες μου δημιουργούσαν πάντα μια πλήξη).

• Η πρώτη σου δισκογραφική δουλειά έχει τίτλο “Ξένη γη”. Ποιά είναι για σένα αυτή η ξένη γη και πως θα περιέγραφες στο σύνολό του τον δίσκο;

Ξένη Γη είναι οπουδήποτε βρίσκομαι. Τον δίσκο αυτό τον έχω ηχογραφήσει στο σαλόνι του σπιτιού που έμενα τότε, μαζί με τον αδελφικό μου φίλο τον Χρήστο, και είναι ένας δίσκος που τον ευχαριστήθηκα πολύ. Είναι ένας ακουστικός δίσκος φτιαγμένος με πολύ αγάπη και ακριβώς όπως τον ήθελα τότε που τον ηχογραφούσα. Είναι κάτι πολύ γλυκό για μένα.

• Τον πρώτο σου δίσκο σου συνόδευε και η νουβέλα σου με τίλο «Πώς ο Στέλιος και οι φίλοι του έβγαλαν το χειμώνα». Μίλησέ μας για αυτή σου την συγγραφική απόπειρα και την παράλληλη αυτή ιδιότητά σου.
  
  

Δεν έχω να πω και πολλά... Μου αρέσει να λέω ιστορίες και καμιά φορά να τις γράφω κιόλας. Δεν έχω πρόθεση να κυκλοφορήσω κάτι άλλο πέρα από αυτό, αλλά δε σου κρύβω ότι ένιωσα καλά όταν το είδα τυπωμένο... Εκτός των άλλων ήταν ένα ασφαλές όχημα για να κυκλοφορήσω το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ σε μια τόσο δύσκολη, εμπορικά, περίοδο για τη δισκογραφία.

• Τι θα ακούσουμε στον δεύτερο δίσκο σου που έρχεται σε λίγους μήνες και σε ποιά επίμονη αυστηρότητα (ostinato rigore) αναφέρεσαι;
  
  

Όπως σου είπα πριν μου αρέσει να λέω ιστορίες, και τα τραγούδια μου τις περισσότερες φορές είναι σκόρπιες αναμνήσεις από ιστορίες που δε θυμάμαι πια καλά... Που δεν έχω καταφέρει να ξεχάσω εντελώς. Οι τίτλοι που διαλέγω για τα τραγούδια είναι ένα κλειδί για την κάθε ιστορία (που δεν είναι απαραίτητο κάποιος να το χρησιμοποιήσει πάντως). Τέτοιες ιστορίες έχει αυτός ο δίσκος και ο τίτλος του είναι το κλειδί για πολλές από αυτές. Είναι ένα υλικό που ηχογραφήθηκε ζωντανά με το τρίο μου σε μια αποθήκη που έχω κάνει χώρο ηχογράφησης. Έχει νέα τραγούδια με περισσότερο ηλεκτρικό ήχο. Έχω γράψει τους στίχους και τη μουσική σε όλα, εκτός από ένα που έχω μελοποιήσει το ποίημα του Γιώργου Αθάνα, Νυχτερινή Σιγαλιά, και ένα τραγούδι σε στίχους και μουσική του Μανώλη Φάμελλου.

• Υπάρχει έδαφος σήμερα για πολιτικό τραγούδι ή ο κόσμος έχει απαξιώσει γενικά οτιδήποτε πολιτικό;
  
  

Για να είμαι ειλικρινής, αν λέγοντας πολιτικό τραγούδι εννοούμε το καταγγελτικό, δε μου αρέσει. Δε νομίζω ότι το να λες επαναστατικούρες και να καταφέρεσαι κατά παντός υπευθύνου βοηθάει κάποιον σε κάτι. Πολιτικό τραγούδι κατά την άποψή μου είναι το τραγούδι που αποτελεί έναν καθαρό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στον δημιουργό και το κοινό του. Με άλλα λόγια το τραγούδι που ζει ελεύθερα και όχι μέσα στα όρια της κάθε συντελεσμένης ή εν εξελίξει κατάστασης. Ο κόσμος έχει απαξιώσει οτιδήποτε πολιτικό, και οι συνέπειες θα είναι σοβαρές. Η ελληνική κοινωνία έχει βαθιά λούμπεν χαρακτηριστικά και οι κύκλοι της είναι μικροί και άρα συχνά επαναλαμβανόμενοι.

• Ποιές μουσικές και ποιές τάσεις κερδίζουν το ενδιαφέρον σου σήμερα;
  
  

Όπως σου είπα και στην αρχή, είμαι ανεπαρκής στην ταξινόμηση και την ονοματολογία. η μόνη τάση που με ενδιαφέρει είναι αυτή που δίνει ρεύμα στον ενισχυτή μου. Αυτή την περίοδο μου αρέσει να ακούω Townes Van Zandt, Ryan Adams και, φυσικά, Lou Reed

• Είναι πιο ανοιχτή η θάλασσα για έναν τραγουδοποιό που ακολουθεί σόλο καριέρα;

 

Ναι, για μένα είναι.  Απ ό,τι φαίνεται, το είδος των τραγουδιών που γράφω δεν είναι πολύ «γκρουπίστικα», περισσότερο μοναχικά και «μονοφωνικά» στην ψυχική τους διάσταση.

• Πως θα περιέγραφες τον τρόπο με τον οποίο υπάρχεις και θες να πορευτείς στο Ελληνικό τραγούδι;

Υπάρχω από απόφαση, αντοχή και συνεπείς καταβολές δόσεων σε υψηλό ψυχικό κόστος.  Αντέχω κι άλλο...

• Οι 2 προσωπικές σου δισκογραφικές δουλειές ποιές πλευρές του εαυτού σου αντιπροσωπεύουν;

Στην ουσία είναι ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ, η Ξένη Γη, και κάποια single από τα επερχόμενα  Ostinato Rigore και Πολύτιμη Λήθη. Τη στιγμή που τα ηχογραφούσα και τα κυκλοφόρησα ήμουν ολόκληρος εκεί.

• Μίλησε μας για την πρόσφατη συνεργασία σου με το Νίκο Πορτοκάλογλου και τον Χάρη Μιχαηλίδη. 

 Ο Νίκος Πορτοκάλογλου έφτιαξε ένα σχήμα με τον Χάρη, τον Αλέκο Βουλγαράκη, τον Θάνο Μιχαηλίδη κι εμένα, και είμαστε έναν ολόκληρο χρόνο μαζί.  Για μένα ήταν μια πολύ σημαντική και ευχάριστη συγκυρία να παίξω με τη συγκεκριμένη μπάντα και η αλήθεια είναι ότι είναι η πρώτη φορά που κάνω κάτι τέτοιο.  Το να συμμετέχω σε ένα γκρουπ ως, ας πούμε, session μουσικός.  Μου έλυσε πολλές απορίες και μπόρεσα  να παίξω πιο ελεύθερα και μουσικά χωρίς να έχω το άγχος ότι πρέπει να είμαι μπροστά και να τραγουδάω. Θέλω πολύ να συνεχίσουμε.

• Πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου ως επαγγελματίας μουσικός τα τελευταία χρόνια της κρίσης και κατά πόσο επηρεάζεται η δημιουργική σου διάθεση;

Δε με έχει επηρεάσει καθόλου σε ψυχολογικό επίπεδο.  Πριν από μερικά χρόνια που όλα φαίνονταν φωτεινά και …άφθονα πέρασα κάποιες μεγάλες προσωπικές δυσκολίες. Τώρα είμαι καλά, γεγονός που με κάνει να αναρωτιέμαι κατά πόσο συντονίζομαι με αυτό που συμβαίνει γύρω μου…

• Τί σε κάνει ακόμα να χαμογελάς και να αισθάνεσαι όμορφα;

Η οικογένειά μου, να παίζω μουσική, οι φίλοι μου, να ακούω μουσική, ο Γουίλ Φέρελ…

•  Ποιά είναι τα καλλιτεχνικά σου σχέδια απο δω και πέρα; (Εμφανίσεις, δισκογραφία)

 

Όπως ανέφερα και πριν αυτή την περίοδο ολοκληρώνω τον δεύτερο προσωπικό μου δίσκο που θα έχει τον τίτλο "Ostinato Rigore" και ετοιμάζω κάποιες εμφανίσεις με το τρίο που παίζουμε τα τελευταία χρόνια μαζί.  Με τον Θάνο Μιχαηλίδη και τον Βίκτωρα Κουλουμπή.  Η επόμενη είναι το Σάββατο 11 Οκτωβρίου στο Kοοκοο, (θα είναι μαζί μας και ο Νίκος Σάλτας) όπου τη βραδιά θα ανοίξουν οι Προφίλ.